Зараз працую над абярагальнікам дысплэю, па ангельску - screensaver, у якасьці тэмы абраў царкву ў Заслаўе, ці Царкву Праабражэньня Гасподняга. Яе пабудавалі з цэглы ў 1590 годзе з фундацыі Яна Глябовіча. Спачатку гэтая пабудова выкарыстоўвалася кальвіністамі, зараз гэта праваслаўная царква.
Пляную скончыць на наступным тыдне й выкласьці ў сеціва 
30 дзён ночы… Добрая назва для фільма, жанр якога “перажыць жах”. Вось толькі мае рацыю дадаць да назвы жанру фільма яшчэ такі допіс - “камедыя”. Насамрэч, даволі шмат прышпільных момантаў, якія дапамагаюць гледачам разам з героямі гэтай стужкі перажыць 30 дзён. Дзякуй прадзюсерам, што яны не зразумелі літаральна назву кінастужкі, таму паказваюць моманты, якія адбываліся ў першы дзень, далей 18-ты дзень, потым 27 (калі не замінае памяць) ну й нарэшце апошні, трыдцаты, дзень.
Чытаючы водгукі на розных тэматычных бачынах, я сутыкаўся з тым, што людзі часьцей за ўсё крывяць морду ды пішуць, кшталту “нецікавы фільм, нясьмешны і ўвогуле, сцэнарысты павінны выпіць йаду”. Што можна казаць пра гэтых людзей? Спадарства, калі Вы глядзіцё толькі элітарнае кіно, навошта хадзіць на стужкі, якія зняты па коміксу? Й потым, здаецца, што ў Беларусі прыхільнікаў коміксаў усяго некалькі адсоткаў… астатнія чытаюць толькі Дастаеўскага, Талстога, Каэльё і г.д., падобную літаратуру. Жыве Беларусь! Жывуць Коміксы! (далей…)
Робаты і сэкс… У сюжэце амерыканскага кіберпанк-фільма “Blade Runner” мае месца прывабная жанчына-робат (у савецкай фільмаграфіі такі сюжэт наўрадце б прайшоў цэнзуру), якая стваралася толькі дзеля блізкага фізічнага кантакту. Гэта я аб чым - увайшоўшы ў памяшканьне выставы, я адразу заўважыў дзьвюх прыгожых дзяўчын-робатаў, якія мелі пафарбаваныя валасы ў срэбраны колер, у кароценькай сукенцы таго ж колера, (але што ўразіла, дык гэта працівагаз, таксама пафарбаваны ў срэбраны колер, які прычапляўся на патыліцу), мне адразу захацелася пайсьці з адной робаткай у якое небудзь прыватнае памяшканьне. (далей…)
