На тым тыдні мне патэлефанаваў мой сябра й аднагрупнік, які распавёў нечаканую навіну - наш з ім агульны сябра Мікіта Красноў вырашыў балятавацца ў парлямант. Зразумела, перад гэтым трэба назьбіраць 1.000 подпісаў… Задача здаецца ліогкаю, бо ўсяго па выбарным участку пражывае каля 60.000 менчукоў.
Аднак, на практыцы атрымалася, што дужа цяжка назьбіраць і 300 подпісаў, бо шмат хто нават й проста не адчыняў дзьверы, некаторыя адчынялі дзьверы толькі для таго, каб сказаць аб тым, што галясаваць будуць ужо на выбарах (апеляцыя да таго, што подпісы гэта яшчэ ня выбары ўспрымалася неадэкватна), а некаторыя казалі, што ўжо пакінулі свае подпісы (зноў жа апеляцыя да таго, што пакідаць свае подпісы можна болей за аднаго кандыдата ўспрымаляся таксама неадэкватна).
Некалькі крыўдна за моладзь, якую ўлады ўвогуле запужалі, інакш як патлумачыць той факт, што большасьць з моладзі адразу адмаўляюцца ставіць подпіс, матывуючы свой адказ тым, што яны ня лезуць у палітыку.
Дарэчы, паўстае пытаньне, а як яны плянуюць гадаваць сваіх дзяцей у гэтай краіне, калі яе будучыня залежыць ад дзеяньняў тутэйшых палітыкаў?